Ana was hier
Castello Oldofredi. De auto mocht niet mee.



Een kasteeltje in Italië: dat klinkt romantisch. Met koffers erbij wordt het verhaal vanzelf wat menselijker.
Om drie uur ’s nachts vertrokken we uit Amsterdam. In één keer door naar Milaan, en toen nog ergens een overnachtingsplek zoeken. Dat werden drie nachten Castello Oldofredi. Niet helemaal de tussenstop die we hadden voorzien.
We parkeerden de auto, pakten een deel van de koffers en gingen met de boot naar een eiland midden in het meer. Zonder auto verder. We kenden het eiland niet en hadden geen idee waar we precies terecht zouden komen. Eerst nog de koffers door een steegje met kleine steentjes de heuvel op trekken. De romantiek had even wieltjes nodig.
Boven wachtte een Italiaans paradijsje. Een kasteeltje, en voor ons een hoekverblijf met een woonkamer, twee slaapkamers en een gang vol ramen met uitzicht op het meer. Ik kon bijna niet geloven hoe mooi we daar zaten.
In de kasteeltuin aten we heerlijke Italiaanse gerechten, weer met dat meer in beeld. Ook het ontbijt was geweldig. We namen zelfs, tegen onze gewoonte in, een bus die ons op verschillende plekken op het eiland afzette. Blijkbaar lieten we onze vaste ideeën tegelijk met de auto achter.
Misschien was dit wel het fijnste begin van een vakantie dat we ooit hadden. Wij zochten iets voor onderweg. We vonden een bestemming.

